40 Yaşımdan Sonra....Baba olmak....

Beşikte...., gözleri tavana bakıyor. Gözlerini yavaş kırpıyor. Bakışları sabit bir nokta üzerinde...Bana baktığını zannediyorum...Kafamı oynatıyorum ama bakışları değişmiyor. Yok bana bakmıyor.
Bebekliğimi hatırlamaya çalışıyorum..Bir şey yok...
Çocukluğumu hatırlamaya çalışıyorum..Silik bir kaç anı...
Hatırlayabildiğim yaşlarım okul zamanlarım...
Daha küçük yaşlarımı hatırlamak için zihnimi zorluyorum...Yok...



Kızım (! 40 yıl sonra alışmak zor bu kelimeye, 40 yıldır ilk kez kullanıyorum.) tavana bakıyor...O da herkes gibi beşikte yattığı bu anlarını hatırlamayacak..Ama neden...Şu anda hücreleri kayıt yapmıyor mu? Yoksa gereksiz birer anı mı hepsi...Benim ona bakışımı...Annesinin ona gülüşünü...hatırlayamayacak olması ne kötü...Bu anlar öyle değerli ki...Resimlerini çekiyorum...Videolarını....

Silinen anılarımı geri istiyorum...İlk doğduğum andan itibaren...
Gölgelerle oynadığım günlerimi hatırlamak istiyorum....

Kızımın ne hissettiğini anlamak için.....

Seni çok bekledik.. Adını, annenle üniversite yıllarımızda koyduk....Yıllarca bekledik....
Hoşgeldin canım benim...