Üç ay önceydi. Evde yürüyordum. Salondan oturma odasına , ordan yatak odasına , daha sonra mutfağa, sonra yine buna benzer rotalar…O kadar çok yürümüşüm ki yorulmuştum. Salondaki yeşil koltuğuma oturdum. Bu koltuktan iki tane var,karşılıklı. Ortada bir sehpa. Tam pencere kenarında duruyorlar. Ankara’yı seyrediyordum. Evin içinde bakışlarım dolaştı. Karşıda duran çerçevelerden birine takıldı gözüm. Öğrenciliğimde çekilmiş bir fotoğraf. Yerimden kalkıp çerçeveyi aldım. Tekrar rahat koltuğuma oturup, fotoğrafı daha dikkatli incelemeye başladım. 1991 yılında Sheraton Oteli’nin önünde çekilmişti. Hacettepe Tıp’ta ikinci sınıftaydım o yıllarda. O günü hayal meyal hatırlıyorum. Saçlarım uzun ,kıvır kıvır, daha dökülmemişler. Yüzüm çocuksu, toy bir delikanlı. Göbeğim yok henüz. Yüzüm zayıf, çenemin altında gerdan yok. Gülümsemişim fotoğrafta,yüzüm sağa yana çevrilmiş yere bakıyorum. Bu yüzden gözlerimi göremedim. Ama her halimden belli ki ışıl ışıl.
Gelecekten habersiz bir fotoğraf. Daha hiç bir şeyi bilmiyor. Yaşamadı. Tahmin bile etmiyor. Sadece yere bakıp, gülümsemiş.
- Hooopp!
Birden irkildim. Evde yalnızıdım ve salondan bir hooopp sesi..Etrafa bakındım kimse yok. Panikle kapıya doğru ilerledim. Kapı kapalı sürgüsü arkadaydı.
- Hooppp!. Koçum korkma benim.
Ses yabancı bir sesti. Daha önce hiç duymamıştım. Ama nedense bana ait gibiydi. Dikkatimi toparlayıp,sesin geldiği yönü bulmaya çalıştım. Elimden geliyordu ses,çerçeveden. Elimi kaldırdım ve çerçeveye baktım. Fotoğraftaki ben, yüzünü bana çevirmiş bakıyordu. Dudakları kıpırdadı.
- Bana söylemek istediğin bir şey mi var? dedi fotoğraf.
- Yok yokk. Sen kimsin.
- Tabiiki senim.
-Hımmm.
Biraz seslik oldu. Fotoğraf tekrar,
- Neler oldu bana(sana) böyle dedi. Beni ne hale getirmişsin. Koca bir göbeğin var. Aman allahım. Saçlarıma ne oldu öyle. Şu yüzünün haline bak.
- Zaman, dostum. Ben bir şey yapmadım. Zaman yaptı..
- Ne demek zaman. Senin hiç suçun yok mu?
- Eğer benim suçum varsa senin de var. Sen ben değil misin?
- Haklısın. dedi.
Özlemle birbirimizi izledik. Yüzümüzü , bakışlarımızı, gözlerimizi…
- Sana bir şey soracağım dedim çerçeveye.
- Sor.
- Ne düşünüyorum. Yani 1991 yılında. Anlatsana bana.
- Şu anda okulu bırakmayı düşünüyorsun. Gelecekle ilgili planların yok. Sabahları meditasyon ve yoga yapıyorsun. İlerde nerde ve nasıl yaşamak istediğin ile ilgili planların yok. Yani günübirlik yaşıyorsun. dedi.
- Hayır onu kastetmedim.
- Hımmm anladım. Hayatın anlamını bulmayı istiyorsun. Kendini keşfetmek için çabalıyorsun. Günlerce düşüncelere dalıyorsun. Bu yolda uzun yıllar çalışmayı ve kafandaki soruları çözmeyi umut ediyorsun. Kısa zamanda bu sorularının cevabını bulacağını sanıyorsun. Ama şu andaki halini görünce anladım ki bu işte başarılı olamamışsın.
- Haklısın. Şimdi de niye diye soruyorum kendime. O zamandan bu zamana bir şey değişmedi. Niye? diyorum sürekli
- Çünkü, 1991’de benleyken, şimdi de senleyken , bunu gelecekte arıyorsun. Gelecekte sorularının cevabını bulacağını sanıyorsun. Yıllar sonra şu andaki foroğrafına soracaksın bu soruyu. Gelecekte arama, geleceğe odaklanma dostum. Şimdi de ara . Şimdi de….
